Het verhaal van LC Sax begon in de vroege jaren ‘40 toen Chang Lien-Cheng, een telg uit een landbouwersgezin, besloot zijn hart te volgen door schilder en jazzmuzikant te worden. In die tijd was het zeer ongewoon om ook een westers instrument te bespelen, maar de passie voor muziek dreef hem voort.

Samen met een aantal vrienden richtte hij de groep “Jazz Band” op en begonnen ze rond te toeren in Taiwan. Korte tijd later sloeg het noodlot echter toe toen hun enige saxofoon zwaar werd beschadigd in een brand. Saxofoons waren in die dagen een zeldzaamheid en grote luxe. De prijs van een saxofoon was even hoog als de prijs van 1 hectare landbouwgrond. De creatieve en handige Lien-Cheng wou een poging wagen om het kostbare instrument te herstellen.

Hij besloot de zwaar gehavende saxofoon volledig uit elkaar te halen en na te tekenen om daarna alle onderdelen één voor één na te maken. Als basismateriaal voor zijn saxofoon haalde hij o.a. het koper van de deuren.  Als soldeermateriaal smolt hij een zilveren munt om. In het proces van het maken van zijn eerste saxofoon, verloor hij het zicht van zijn rechteroog toen een stuk metaal los kwam…

Toch zette Lien-Cheng door en na een paar jaar van zelfstudie en ontzettend veel experimenteren had hij het klaargespeeld om de eerste Taiwanese en vooral eerste Aziatische saxofoon te produceren. De koper was een Filipijnse muzikant die er een royaal bedrag voor wilde neertellen, voldoende om Lien-Cheng in 1947 te lanceren als professionele saxofoonbouwer.

Tot aan zijn dood in 1986 gaf Lien-Cheng belangeloos zijn kennis door aan geïnteresseerde pupillen. Hij was een zeer strenge leermeester die perfectie eiste. Hij tolereerde niet de minste fouten en afwijkingen. Toen één van zijn leerlingen zwaar in de fout ging kreeg die een rammeling en vernielde hij terstond de saxofoon. Zo’n 200 leerlingen voltooiden zijn opleiding waarvan enkelen uiteindelijk zelf hun eigen bedrijfjes opstartten.

Tijdens de jaren ’70 bereikte de Taiwanese saxofoonindustrie een climax en de 30 saxofoonfabriekjes in Houli produceerden meer dan 30.000 instrumenten per jaar, wat ongeveer een derde van de wereldproductie vertegenwoordigde.

De kwaliteit van de LC saxofoons was toen al dermate goed dat Yamaha graag in zee wou gaan met Lien-Cheng. Uiteindelijk werden ze het niet eens over de verhoudingen van de aandelen waardoor de samenwerking niet doorging. Interessant detail is dat de saxofoonbouwers van Yamaha hun vak geleerd hebben bij LC.

De fabriekjes van Houli hebben altijd saxofoons en onderdelen geproduceerd voor andere merken. Daardoor bleven ze zelf in de schaduw staan. Tot grote spijt van de Changs is het enige zelfstandige Taiwanese merk dat tot de wereldmarkt kon doordringen “Jupiter”, een bedrijf die voortkwam uit Yamaha.

De saxofoonbedrijfjes in Houli waren hoofdzakelijk kleine familieondernemingen met vaak niet meer dan 4 of 8 personeelsleden. Door hun kleinschalige operaties en beperkte kennis van marketing waren ze afhankelijk van agenten.

In 1980 kwam er een grote crisis toen één van de grootste saxofoonagenten uitweek en besloot zelf op grote schaal saxofoons te gaan produceren. Vele saxofoonfabriekjes werden van de kaart geveegd. China begon zeer sterk op te komen. Tegen de extreem lage loonkosten en de massaproductie konden de Taiwanese saxofoonbouwers niet op. Van de oorspronkelijk 30 fabriekjes in Houli bleven er nog zo’n 13 over.

Hoewel China niet kon tippen aan de kwalitatieve saxofoons uit Houli, beseften de saxofoonbouwers dat ze zich geen tweede keer konden laten verrassen en riepen ze alle hens aan dek.

Met de financiële steun van de Taiwanese regering werd een onderzoeksinstituut (MIRL) opgericht, ter ondersteuning van de voor Taiwan zeer belangrijke saxofoonindustrie. Het MIRL doet met alle mogelijke wetenschappelijke en technische middelen diepgaande research om nog betere saxofoons te kunnen ontwikkelen. Zodoende zijn de legendarische saxofoonbouwers van Houli verzekerd van een stevigere positie.

De inspanningen van het onderzoeksinstituut leverden al resultaten en bevindingen op wat resulteerde in een nieuwe saxofoon die vanaf 2009 beschikbaar is voor het Europese publiek.

Tsung-Yao, de kleinzoon van Lien-Cheng  maakte op 13-jarige leeftijd zijn eerste saxofoon. Hij en zijn echtgenote Tsai-Jui staan vandaag aan het hoofd van het bedrijf dat grootvader Lien-Cheng meer dan 60 jaar geleden oprichtte.

De Changs zijn niet zomaar de zoveelste saxofoonbouwers die alles kopiëren. De erfenis meedragende van grootvader Lien-Cheng, willen en zullen de wereldtop evenaren en verbeteren.

Er is een nauwe samenwerking met verschillende saxofoontechniekers en -spelers uit België, Nederland en Amerika, om de toekomst van LC te verzekeren wat betreft innovatie en kwaliteit.

De merknaam van de saxofoons is “Lien-Cheng” of kortweg “LC Sax”.
Dat ter ere van de vader van de Aziatische saxofoonindustrie.